Dag 38 Tandwielperikelen deel 2
Door: TEAM ZIJDEROUTE 2011
12 Juli 2011 | Iran, Qom
Nadat ik in Roemenië het voortandwiel eerder moest wisselen dan verwacht, is nu de tijd aangebroken om alles te vernieuwen. De tandjes van het achter tandwiel begonnen me een beetje scheef aan te kijken. Omdat ik wist dat de complete set een keer vervangen moest worden, is dit geen verrassing. Ik heb met de huidige set nu 20.000 km gereden, en ze zijn nog niet compleet versleten. Maar omdat het toch een keer moet gebeuren, dan maar in Qom, de op een na heiligste stad in Iran !! Aan hulp van boven dus geen gebrek. Vol goede moed begin ik ’s morgens te sleutelen op de parkeerplaats waar onze motoren ’s nachts staan. Gereedschap heb ik zelf, en de bewakers helpen mij prima. Dirk gaat moskeeën bekijken en geld wisselen . Omdat we in de heetste zone van Iran zitten zal het warm worden, dus ik zoek een strategische plek op, en begin om 7.30 te sleutelen. De plek wordt niet alleen vanwege de weersomstandigheden gekozen, maar ook uit het zicht van passanten, zodat ik ongestoord kan werken. Keer op keer als we ergens stoppen of staan met de motor komen mensen ( begrijpelijk ) kijken, en vragen stellen of praten, maar nu liever ff niet aub ! De bagage gaat van de motor, de reserve achterband moet los, en het gereedschap is compleet. Eigenlijk gaat alles van een leien dakje, en ik pauzeer regelmatig vanwege de hitte. Er wordt thee gebracht en ik maak een praatje met de bewakers. De goede man blijkt een aanstaande doctor te zijn, zonder werk. Hij wil graag emigreren naar Duitsland, om daar een beter bestaan op te kunnen bouwen voor hem en zijn gezin. De regering is volgens hem en vele andere in dit land een belemmering om hier goed te kunnen functioneren. Werk is er onvoldoende, ook een probleem voor deze goed opgeleide mensen.
We praten nog wat en ik ga verder mijn hobby, sleutelen. Maar ondertussen wordt het heter en heter, ik moet handschoenen aandoen, om het gereedschap vast te kunnen houden !! Gelukkig zit ik regelmatig met mijn hoofd onder de bagagekoffers, in de schaduw. Om een uur of 12 ben ik bijna klaar, als er een auto stopt. Het zijn 2 Engelse, vader en zoon op weg naar Pakistan. Vader is van origine Pakistaan, en wil terug naar zijn vaderland om daar een mega kippen bedrijf op te starten. We raken aan de praat, en wisselen wat gegevens uit, en ik neem contact op met Adje V. , die droomt van zo’n onderneming :). Mijn advies aan de man uit Engeland ( vrauwluuj en hinne, neet aan beginne ) wordt in de wind geslagen, ik wens hem succes en we nemen afscheid. Ik maak mijn werk aan de motor af en ruim alles op, klus geklaard. Hopelijk hoeven we nu niet meer te sleutelen en kan ik er weer 20.000 km tegen, fingers crossed !
-
25 Juli 2011 - 05:52
Paul Aendenroomer:
Geweldig en bijna ongelofelijk wat jullie beleven, de verhalen zijn zo mooi losjes en sappig geschreven, ik zit vaak met een glimlach op mijn gezicht te lezen of schater het zelfs uit --> echt kei ruig!! Ik volg jullie belevenissen elke dag en blijf jullie volgen en wens jullie nog een fantastische tijd!
Paul
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley